یک حالتی هست که در جستجوی توصیفش به این شرح رسیدم: "بی‌صدا، خاموش، بی‌حرکت و بدون واکنش، لیکن هوشیار به نظر می‌رسد. زیرا چشم‌هایش باز است و اشیاء را دنبال می‌کند." به این حالت،"stupor" می‌گویند و "بُهت" ترجمه‌اش کرده‌اند. این شاید معتدل‌ترین راه مواجهه‌ی آدمی با برخی رخدادهای زندگی باشد. بهتر از "تیرگی شعور" است که نوعی واکنش ناقص به محرک‌هاست و بهتر از "کنفوزیون" که دچار ناچاری توهم و هذیان و خطاهای حسی‌ست... و خب البته کسی نمی‌تواند ثابت کند که از کما بهتر است. خوبی کما این است که کنجکاوی دنبال‌کردن اشیا بر بهت چشم‌ها تحمیل نمی‌شود.

نظرات (9)

نوشته شده توسط امیررضا تجویدی , در ساعت 00 به تاریخ 10 خرداد ماه سال 1389 سلام استاد  با سطر آخر به شدت موافقم  راستی یک سوال:چرا دیگر نقد سینمایی نمی نویسید...باور کنید الان مجله فیلم به نوشته های امثال شما شدیدا نیاز دارد...مجله افت شدیدی داشته طی این ۵،۶ ماه...

نوشته شده توسط The Innovative Muse , در ساعت 07 به تاریخ 10 خرداد ماه سال 1389 البته که کما از همه بدتر است، زیرا در آن نه زنده محسوب می‌شوی و نه مرده و این خیلی زجرآور است که بی‌حرکت در سرحد دو دنیا قرار بگیری و انتظار بکشی که بالاخره جاذبه‌ی کدام دنیا تو را به سوی خود خواهد کشاند.

نوشته شده توسط زهرا.م , در ساعت 01 به تاریخ 13 خرداد ماه سال 1389 مرگ هم حالت خوبي مي تواند باشد؛ بي چشم و نگاه و صدا و هذيان و ...

اظهار نظر کنید
نام :*
پست الکترونیکی :
وب سایت :
BBCode:
متن نظر :*
	اگر نظر جدیدی وارد شد به پست الکترونیکی من فرستاده شود.

کلیه حقوق این صفحه متعلق به سایت تخته خاکستری می باشد