وقتي داشتم بزرگ مي‌شدم

نخ بادكنك‌هاي روياهايم هم

بزرگ مي‌شدند

طناب شدند

و من اكنون به دار آويخته‌ام

شايد!

نظرات (41)

نوشته شده توسط محمد گودرزوند , در ساعت 00 به تاریخ 23 تیر ماه سال 1388 اما دوران كودكي ام  من بودم و دفتر نقاشي ام  و آن توپ دولايه  كه زود به زود مي تركيد  مثل الآن من!    وقتي كودك بودم  دوست داشتني تر بودم ...

نوشته شده توسط ن ی ک ز ا د , در ساعت 00 به تاریخ 23 تیر ماه سال 1388 دلم برای خودمون سوخت!  ایکاش بزرگ نمی شدیم  ایکاش بزرگ نشیم  ایکاش....................

نوشته شده توسط زهرا.م , در ساعت 02 به تاریخ 23 تیر ماه سال 1388 و شاید کلاغ های سیاه واقعیت، نجات دهنده باشند: بیفتند به جان بادکنک ها. و دست و پا زنان پرت شویم به دنیای بزرگترها و زنده ها.

نوشته شده توسط مهشید , در ساعت 08 به تاریخ 23 تیر ماه سال 1388 بزرگی انسانها به بزرگی رویاهایشان است...به دار رویا آویخته شدن...

نوشته شده توسط عادل , در ساعت 08 به تاریخ 23 تیر ماه سال 1388 سلام دکتر ...  مثل همیشه عالی ...  اما فکر کنم بشه از طناب رؤیاها بالا هم رفت .... شاید بشه!

نوشته شده توسط مهشید , در ساعت 09 به تاریخ 23 تیر ماه سال 1388 آقای دکتر دیدید؟؟  نقد مصطفی جلالی فخر به فیلم «درباره الی...» از منظر آسیب‌شناسی روانی؛ / با این ماسک‌های شخصیتی...تو سایت سینمای ما پربیننده ترین مطلبه...

نوشته شده توسط The Innovative Muse , در ساعت 09 به تاریخ 23 تیر ماه سال 1388 چهره‌ی جوان داخل عکس چقدر شبیه است به بازیگر فیلم توی‌لایت!    مشخصه که موقع نگارش آن سطور حس و حال خوبی نداشتین.    آپم: به مناسبت هشت‌ سالگی فیلم‌نگار

نوشته شده توسط شراب تلخ , در ساعت 11 به تاریخ 23 تیر ماه سال 1388 مطلبتان را با اجازه لینک کردم .

نوشته شده توسط امیررضا تجویدی , در ساعت 14 به تاریخ 23 تیر ماه سال 1388 شاید!

نوشته شده توسط sina , در ساعت 11 به تاریخ 24 تیر ماه سال 1388 چقدر بده ادم با طناب بادکنک ارزوهایش با دار اویخته شود.

نوشته شده توسط This email address is being protected from spam bots, you need Javascript enabled to view it , در ساعت 15 به تاریخ 24 تیر ماه سال 1388 این عکس های بکر رو از کجا می یابید؟؟؟؟

نوشته شده توسط حسن نیازی , در ساعت 20 به تاریخ 24 تیر ماه سال 1388 گاهی از اوقات مردان حکمران تقدیر خویش اند: بروتوس عزیز، تقصیر ستارگان بخت ما نیست! بلکه اشتباه از خود ماست که چنین زیر دست مانده ایم.  "ژولیوس سزار"

نوشته شده توسط enferadi , در ساعت 01 به تاریخ 25 تیر ماه سال 1388 اهه! نمیشه که آخه! عدالتتون کجاست پس؟ نمیشه که شما بزرگ بشین.. نخ بادکنک بزرگ بشه.. حتی رویا هم بزرگ بشه.. بعدش بادکنکه همون قدی بمونه؟؟ خب بادکنکه هم حتمی تا حالا بالونی شده واسه خودش.. بردتتون هواااا.... هوم؟

نوشته شده توسط سيد رضا , در ساعت 11 به تاریخ 25 تیر ماه سال 1388 سلام.آرزوهاي انسان هيچ وقت تمامي ندارد.كمي واقع بينانه تر باشيم بهتر است.مگه نه؟

نوشته شده توسط haker , در ساعت 15 به تاریخ 25 تیر ماه سال 1388 salam doste aziz  man az iran bargashtam  ba badtarin khateratam  ba daste shekaste   be man yek sari bezan

نوشته شده توسط علي , در ساعت 15 به تاریخ 25 تیر ماه سال 1388 لحظه ای دیدگانت را ببند و تصور کن هر آنچه که می خواهی. به قول آن شاعر عصر نوین :" تصور کن اگه حتی تصور کردنش سخته !!"

نوشته شده توسط رضا , در ساعت 17 به تاریخ 25 تیر ماه سال 1388 خراب اين عكسم و شعرتون كه هر دوتاش عالي دكتر. عالي!

نوشته شده توسط مریم , در ساعت 22 به تاریخ 25 تیر ماه سال 1388 سلام ...  البته هزار سلام  (گزینش به یاد ماندنی! )

نوشته شده توسط اقلیما , در ساعت 22 به تاریخ 25 تیر ماه سال 1388 بزرگ شدن رو دوست ندارم...هنوزم عاشق همون دنیا و رویایهای قشنگ کودکی ام...  من دنیای آدم بزرگ ها که پر از دروغ و سیاهی رو دوست ندارم  به قول زنده یاد حسین پناهی  من میخوام برگردم به کودکی

نوشته شده توسط سبو , در ساعت 01 به تاریخ 26 تیر ماه سال 1388 من به دار بادکنک کودکی هایم آویخته ام حتما و مطمئنا بالا برود خفه میشوم و بترکد آنقدر از زمین دور شده ام که گردنم خواهد شکست

نوشته شده توسط فلانی , در ساعت 18 به تاریخ 26 تیر ماه سال 1388 نخ باد بادکهای ما نخ نما تر از آن است که دارمان بزند

نوشته شده توسط haker , در ساعت 23 به تاریخ 26 تیر ماه سال 1388 salam doste aziz   man dobare up shodam  ba khabarhaye roze

نوشته شده توسط شهاب , در ساعت 00 به تاریخ 27 تیر ماه سال 1388 نقش خيال روي تو تا وقت صبحدم / بر كارگاه ديده بي‌خواب مي‌زدم

نوشته شده توسط پریزاد , در ساعت 02 به تاریخ 27 تیر ماه سال 1388 نه این عکس را ٬ نه تلخی این شعر را ٬ نه این خیالات مرده ی آویزان را ٬ و نه هیچکدام از این شایدها را ٬ نه ٬ هیچکدام را دوست ندارم .! به جای همه ی اینها این شعر مداد رنگی تان را خیلی دوست دارم كه در وبلاگ قبلي تان گذاشته بوديد.       یک جعبه مداد رنگی داشتم    پدرم خریده بود    گم اش کرده ام    همین دیروز    روزی که از بهشت رانده شدم    به بهانه ی سیبی که    سرخ نبود    سبز بود و ترش    در دستان حوا     آری!    من یک جعبه مداد رنگی داشتم    که بخشیدم اش به شیطان    در همان روز قشنگ    محض یادگاری و تعارف آن سیب     حالا!    من    با همان جعبه ی جا گذاشته    رنگ را حس می کنم    دروغ نمی گویم    باور نمی کنی؟    دفتر نقاشی ام را ورق بزن    همان وسط ها    یک لک لک سفید هست    که به خاطرش دیگر     به هیچ بهشتی باز نمی گردم    تازه دارم آدم می شوم    حوا این جا نیست    پدرم هم نیست    اما رنگ رویاهای کودکی ام با من است    باور نمی کنی؟    دفتر نقاشی ام کو؟  ________________________________________  تخته خاكستري: شايد بد نباشد به بهانه ي اين كامنت براي همه دوستان و خوانندگان عزيز و همه كساني كه گمان برده اند من در حد دار و به داركشي افسردگي ماژور گرفته ام توضيح دهم كه نه به خدا. نه. من افسرده نيستم. خيلي تصادفي اين عكس را ديدم. خوشم آمد. سپس شعرم زبانه كشيد در باره ي اين عكس. و نه در باره ي خودم. بعد هر دو را گذاشتم تا شما هم ببينيد و بخوانيد. همين.

نوشته شده توسط محمد گودرزوند , در ساعت 14 به تاریخ 27 تیر ماه سال 1388 سلام دوباره  در تاييد نوشته اي كه در بالا آوردين، بايد اينو بگم كه حتي اگر شعر شما، شرح حال خودتون هم باشه (كه طبق گفته خودتون قطعا نيست) ممكنه يك حس آني باشه كه حتي دوامش به چند لحظه هم نرسه؛ يك حس زودگذر    ما نبايد در مورد حس همديگه، احساسي برخورد كنيم!!

اظهار نظر کنید
نام :*
پست الکترونیکی :
وب سایت :
BBCode:
متن نظر :*
	اگر نظر جدیدی وارد شد به پست الکترونیکی من فرستاده شود.

کلیه حقوق این صفحه متعلق به سایت تخته خاکستری می باشد