از امروز دوباره مجالي فراهم است تا دوباره ببينيمش. شايد چند باره. در باره الي اتفاق بزرگي در سينماي ايران است. انگار سينما در ايران به كمال رسيده باشد. اين كه چگونه مي‌توان زندگي را با همه‌ي غنا و جزئياتش كشف كرد. دوباره خلق كرد. از آن فيلم‌هايي‌ست كه مي‌توان با خيالي آسوده از شيفتگي به آن گفت و شرح داد و ذوق كرد و همچنان متحير بود. كه چگونه مي‌شود زندگي را تا اين حد عيني خلق كرد. پس از اين همه فيلم‌هايي كه چنگي به دل نمي‌زدند، حالا مي‌توان به عنوان يك ايراني سر بلند كرد. كه اين سينماي ماست. حالا مي‌توان مصداق آورد براي كساني كه از چرايي شيفتگي به سينما مي‌گويند. در باره الي چنان كم‌نقص و بزرگ و عزيز است كه انگار دليل آوردن براي شاهكاري‌اش به اثبات دوباره‌ي بديهيات شبيه مي‌شود... از فردا عازم سفري چند روزه به دريا هستم. و درك هزار باره‌ي موج و راز و طبيعت. در باره الي هندسه‌ي دقيق حركات و رخدادها و گفتارهاست؛ درآميخته با دريا/طبيعت به نشانه‌ي تقدير. آخر هفته بازمي‌گردم و در اين چند روز سفر مشغول نوشتن خواهم بود. و مگر تفريحي بهتر از نوشتن در باره الي هست در اين چند روز؟ آن هم كنار دريا و در همسان‌پنداري طبيعت‌گرا. حس مي‌كنم شوريدگي‌ام نسبت به اين فيلم ناقص مي‌ماند اگر ننويسم... در اين چند روز!