شماره‌ي اسفندماه امسال مجله فيلم هم منتشر شد، شماره‌اي كه هميشه پربار و خواندني‌ست. پر از يادداشت در باره‌ي بسياري فيلم‌هاي جشنواره. از آن شماره‌هايي‌ست كه در طول سال و هنگام اكران فيلم‌ها هم به كار مي‌آيد. اين حس من است و چه بسا دلايل ديگري هم براي دوست داشتن اين شماره دارم. مثلا اين كه آغاز نوشتن من در مجله فيلم با همين يادداشت‌هاي جشنواره‌اي اسفندي بود؛ با يك رو جلد سبز و عكسي از پناهنده ملاقلي‌پور. يا مثلا به اين دليل كه كوتاه‌نوشت‌ها خواندني‌ترند و به برخي كنجكاوي‌ها هم پاسخ مي‌دهند. حتي ممكن است به دليل شباهت آن به نان داغ سنگگ و كره و مربا باشد. خواندن نظرات همكاران هم جالب است و احيانا شگفتي از بعضي‌ها و بازيگوشي حدس و گمان. خيلي سال است كه نظرات منتقدان و داوران جشنواره‌ها چندان دور از هم نيستند و خب طبيعي‌ست كه ما جمع‌بندي نظرات منتقدان را معتبرتر از داوران مي‌دانيم!... مجله را كه مي‌گيرم اول انتخاب‌هاي خودم را مي‌بينم. نه از اين بابت كه كنجكاو باشم يا يادم رفته باشد، بيشتر به خاطر ترس از خطاهاي سهوي چاپ. هر چند كه الان چند سالي‌ست مطالب‌ام را تايپ مي‌كنم و ميل مي‌كنم و دفعات سر زدن به دفتر مجله هم در طول سال از عدد انگشتان دست كم‌تر شده؛ به خصوص در اين ماه‌ها كه رفتن به مركز شهر شبيه عبور از تونل وحشت شده است. نفر دومي هم كه انتخاب‌هايش را مي‌بينم، هوشنگ خان گلمكاني‌ست. امسال بنا به دعوت سايت آدم‌برفي‌ها، انتخاب‌هايم را براي آن‌ها نيز فرستادم كه اگر كنجكاو باشيد مي‌توانيد در اينجا بخوانيد. در اين شماره مجله فيلم، سيزده يادداشت در باره‌ي فيلم‌ها نوشته‌ام و هر كار كردم نشد كه براي يك فيلم ديگر بنويسم تا از شر احتمالي چنين عدد مشكوكي خلاص شوم. از بس خسته شده بودم و كوفته. بنا بر اين بود كه يادداشت‌ها مستدل باشند و كم‌تر به حواشي و اظهارات كلي بسنده كنند. ترجيحا با صراحت هم منفي‌نويسي نشود؛ چرا كه بسياري فيلمسازان بابت وجود يادداشت‌هاي منفي مجله فيلم، قبل از اكران آثار‌شان دلخور بودند. يادداشت‌هاي امسال من هم در چنين قالبي نوشته شده‌اند و در باره‌ي كارهايي كه نمي‌توانستم اين گونه بنويسم ننوشتم. واقعا در باره فاجعه‌اي مثل مي‌زاك چگونه مي‌توان با ملايمت نوشت؟!... البته در باره‌ي ترديد واروژ كريم مسيحي هم ننوشتم؛ چون در شماره قبل مفصل نوشته بودم و الان در پنجره ي مطالب ماهنامه فيلم در سمت راست گذاشته‌ام. در اين شماره مجموعه مطالبي خواندني در باره‌ي خاطرات سال‌هاي دور از جشنواره‌هاي فيلم فجر هم هست. قرار بود در شماره قبل چاپ شوند كه در تراكم و انبوه مطالب ضروري ديگر، به اين شماره موكول شدند. من هم در اين مجموعه خاطره‌اي از نخستين حضورم در جشنواره نوشتم. در انتهاي صفي كه قرار بود به نوبت عاشقي مخملباف برسد. نقد فيلم گناه من هم كه به تازگي اكران شده به من سپرده شد. فيلم اول مهرشاد كارخاني ست كه فيلم دوم‌اش ريسمان باز را اول ديديم و كار تحسين‌برانگيزي بود. با شوق و ذوق رفتم كه فيلم خوبي ببينم اما بدجوري توي ذوق‌ام خورد. فيلم ضعيف و آماتوري و شتاب‌زده‌اي است كه البته مي‌توان صفات كلي و مماشات‌گونه‌اي مثل كوچك و شريف را در باره‌اش استفاده كرد. به احترام فيلم دوم‌اش نقد كوتاه و ملايمي نوشتم و در اين شماره چاپ شده... من كه هر سال با اين شماره مجله فيلم عيش كوچكي براي خودم برپا مي‌كنم و خب طبيعي‌ست كه به شما هم پيشنهاد كنم.

نظرات (12)

نوشته شده توسط عادل , در ساعت 19 به تاریخ 03 اسفند ماه سال 1387 سلام آقاي دكتر ...   خيلي با لذت اين مطلبتون رو نوشته‌ايد. در كلمه كلمه‌اش كيفي كه برديد را حس مي‌كنم. دل ما را هم به هوس انداخته‌ايد. (در مثل مناقشه نيست!) مثل بچه‌اي كه از يك بستني ميوه‌اي مي‌گويد. (هنوز كه هنوزه بستني ميوه‌اي براي من هوس‌انگيزه!)   اميدوارم كه امسال همه فيلمها اكران شوند و توقيف نداشته باشيم و همچنين به همه‌شون نوبت اكران برسه! و براي ما هم شانس ديدنش باشه!  راستش بگم نوشته‌تون از مي‌زاك نوعي تبليغ منفي بود؛ دلم مي‌خواد فيلم رو ببينم ؛ ببينم چگونه است كه داد شما رو در آورده!!!!

نوشته شده توسط سعيد هدايتي , در ساعت 21 به تاریخ 03 اسفند ماه سال 1387 دكتر باور ميكنيد دوست دارم بنشينم وبخاطر كمبود وقت وعذاب وجدانم جهت كوتاهي در خواندن وديدن زار زار گريه كنم من ديوانه دو شماره اخر(بهاريه)سال مجله فيلمم

نوشته شده توسط The Innovative Muse , در ساعت 01 به تاریخ 04 اسفند ماه سال 1387 یعنی با دو سه فیلم خوب در سینمای ایران بهار شده؟! سالی نزدیک به هشتاد نود فیلم در ایران تولید میشن و فقط دو سه تا بین شون خوبن! این فاجعه اس! به نظر من بهتره از کمیت سینمای ایران کاست و به کیفیت آن افزود. بهتره سالی سی چهل فیلم تولید بشن با بودجه ی همون نود فیلم! تنها در این صورته که سینمای ایران می تونه یه تکونی بخوره و تعداد فیلم های قابل ملاحظه در هر جشنواره از انگشتان دو دست هم فراتر بره.    در کشوری که در گذشته قصه گوهای خوبی داشته، سینمای ایران نباید از کمبود قصه‌ی خوب بنالد! ولی چه می‌شود کرد که عده‌ای سوداگر در لباس سینماگر جهت رسیدن به منافع مادی خود سینمای ایران را اینقدر کوچک کرده‌اند!    آپم: چه کسانی اسکارهای اصلی را به خانه خواهند برد؟

نوشته شده توسط رضا , در ساعت 05 به تاریخ 04 اسفند ماه سال 1387 سلام آقا مصطفي.حسابي سرتون شلوغه.از اينكه اينجوري مينويسيد حس حسادت به سراغم مي آيد و قلقلكم مي دهد.كمي از آرامشتان را هم به ما بدهيد.ممنون از كرمتان....

نوشته شده توسط فلانی , در ساعت 07 به تاریخ 04 اسفند ماه سال 1387 دکتر جان اینجا کلا مجله فیلمه دیگه؟!

نوشته شده توسط مهشید , در ساعت 17 به تاریخ 04 اسفند ماه سال 1387 به مدت 48 ساعته که این شماره مجله رو گذاشتم تو کمد دانشگاه چون می دونستم اگر بیاد خونه قطعا" سمینار امروزم گرفتار عدد نحسی مثل مثلا 13 می شد...ولی امشب چه شبی ست!!مجله فیلم.. از اونور اسکار و....

نوشته شده توسط فرناز , در ساعت 07 به تاریخ 05 اسفند ماه سال 1387 سلام...  چقدر حرف زدن و شنیدن از مجله فیلم دلنشینه...من که هنوز موفق نشدم مجله فیلم رو بگیرم...امروز بار چهارم بود که رفتم اما هنوز نیومده...چقدر با لذت از مجله فیلم می نویسید....

نوشته شده توسط سینما-امروز , در ساعت 08 به تاریخ 05 اسفند ماه سال 1387 دکتر جان/نقدت درباره فیلم گناه من خوب بود/خوب و سازنده /موفق باشید.

اظهار نظر کنید
نام :*
پست الکترونیکی :
وب سایت :
BBCode:
متن نظر :*
	اگر نظر جدیدی وارد شد به پست الکترونیکی من فرستاده شود.

کلیه حقوق این صفحه متعلق به سایت تخته خاکستری می باشد